Η σιωπή ΔΕΝ είναι χρυσός

Στις 15 Απριλίου 2019 πραγματοποιήθηκε εκπαιδευτική επίσκεψη στο θέατρο Ακάδημος, όπου παρακολουθήσαμε την παράσταση "Η σιωπή ΔΕΝ είναι χρυσός" από τον Μαυρίκιο Μαυρικίου. Αναφερόταν σε ένα παιδί που είχε βιώσει στα σχολικά του χρόνια bullying και στη μετέπειτα ζωή του ακυρώσεις κατά τη συμμετοχή του σε μουσικούς διαγωνισμούς. Σε όλη αυτήν την πορεία είχε δίπλα του τους γονείς του και κάποιους φίλους του οι οποίοι τον υποστήριζαν σε κάθε δυσκολία που αντιμετώπιζε και τον παρότρυναν να συνεχίσει να ονειρεύεται και να προσπαθεί να πετύχει τους στόχους του. Η παράσταση δημιούργησε συναισθήματα συμπόνοιας, κατανόησης, συγκίνησης αλλά και θαυμασμού αυτής της δύναμης που απαιτείται να έχουν οι άνθρωποι που βιώνουν τον εκφοβισμό. Ακόμα κατάφερε κάτι αξιοσημείωτο. Ώθησε τους μαθητές να έχουν το θάρρος να επεμβαίνουν σε καταστάσεις εκφοβισμού, να μην είναι απλοί θεατές , να μη φοβούνται, ούτε να αγνοούν τέτοια περιστατικά.

Μετά την παράσταση είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε καλύτερα τον σεναριογράφο-πρωταγωνιστή, Μαυρίκιο Μαυρικίου και να τον ρωτήσουμε για το έργο. Μας πληροφόρησε ότι δεν ήταν προϊόν μυθοπλασίας, αλλά στηριζόταν σε προσωπικά του βιώματα. Εξάλλου μας τόνισε ότι και

Το σχολείο της ζωής

Στη σύγχρονη εποχή οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται από τον ωφελιμισμό, τον αμοραλισμό και τον τυχοδιωκτισμό. Ίσως μοναδική σπίθα ελπίδας αποτελεί ο εθελοντισμός ο οποίος ορίζεται ως η ανιδιοτελής προσφορά με στόχο τη συνολική ευημερία της κοινωνίας. Συνήθως τον συναντάμε σε πρωτοβουλίες που έχουν σχέση με την κοινωνία μας, το περιβάλλον, τα ζώα, δηλαδή με οτιδήποτε αλληλεπιδρούμε.
Τον τελευταίο καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης και της αύξησης του κύματος των μεταναστών, ο εθελοντισμός έχει στραφεί περισσότερο σε πρωτοβουλίες που έχουν στο επίκεντρό τους τον άνθρωπο. Η συμμετοχή σε εθελοντικές πράξεις που αφορούν την κοινωνία των πολιτών,  βοηθούν τον άνθρωπο να νιώθει μέλος της κοινότητας στην οποία ζει. Μέσω αυτών προσπαθεί είτε να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες ζωής σε συνανθρώπους του που το έχουν ανάγκη, είτε να δημιουργήσει ένα βιώσιμο περιβάλλον για όλους.
Ο άνθρωπος αποκομίζει πολλά προσωπικά οφέλη, όταν συμμετέχει σε εθελοντικά προγράμματα,όπως ότι:
Μέσω του εθελοντισμού και της προσφοράς καταξιώνεται η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό γιατί αναδεικνύεται η ουσιαστική πτυχή του ανθρώπου που είναι η ανθρωπιστική συνείδηση. Ο άνθρωπος

Επίσκεψη κ. Μπουκάλα στο σχολείο μας

Χθες, Πέμπτη 18 Απριλίου, μας δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο σχολείο μας εκδήλωση με πρωταγωνιστή τον κ. Παντελή Μπουκάλα. Ο άνθρωπος αυτός αποτελεί απτό υπόδειγμα πολυσχιδούς προσωπικότητας, καθώς έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή, την αρθρογραφία, την ποίηση και τη δημοσιογραφία, έχοντας όμως σπουδάσει οδοντιατρική! 

Στη συνάντησή μας μαζί του μας δόθηκε αρχικά η δυνατότητα να εξοικειωθούμε με το δημοτικό τραγούδι και ειδικότερα με τις εκφραστικές και δομικές του ιδιαιτερότητες, οι οποίες έχουν αποτελέσει κύριο αντικείμενο έρευνάς του. Μάλιστα, ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ο γλωσσικός, κι όχι μόνο, πλούτος του δημοτικού τραγουδιού μπορεί να του αρκέσει ώστε το έργο του να πάρει έκταση ακόμη και 12 τόμων!

Μετά την εκτενή του αναφορά στο δημοτικό τραγούδι μάς δόθηκε ο χρόνος να του θέσουμε ερωτήσεις σχετικά με το έργο του, τις απόψεις του κι έτσι αποκομίσαμε χρήσιμες συμβουλές. 

Ερωτήματα που ξεχώρισαν αποτέλεσαν τα ακόλουθα:

Κενό "όλον"

Ιστορία: το μέρος του επιστητού που μας αναλύει το παρελθόν των προγόνων και, πιο σύγχρονα, τα κατορθώματα των απελευθερωτών μας. Ομολογουμένως, συνιστά απαράμιλλο μέσο παιδείας που δύναται να τονώσει τον πατριωτισμό και χίλιες δυο άλλες πτυχές της προσωπικότητας του νέου. Ωστόσο, μπαίνοντας σε μια σχολική αίθουσα του σήμερα διαπιστώνουμε πως κάθε άλλο παρά με αυτήν ασχολούνται: "πηγαδάκια" από εδώ κι από κει, στοχασμός, ολοκλήρωση εξωσχολικών υποχρεώσεων. Αυτά βλέπει κανείς. Τι ειρωνεία! Και πόσο ήρεμα εφησυχάζουν λέγοντας: "Δεν ξέρω ιστορία". Είναι να απορεί κανείς: συνειδητοποιούν τι λένε; Ξέρουν τι κίνδυνοι εγκυμονούνται από την απάθεια αυτή;

Γιατί ναι, ασφαλώς, κρύβονται κίνδυνοι. Πνευματικός και ηθικός κόσμος, κοινωνική πραγματικότητα, τίποτα δεν μένει ανεπηρέαστο. Διότι, ποιος άλλωστε θα αμφισβητούσε ότι η άγνοια της ιστορίας, του μορφωτικού αυτού παράγοντα, συνεπάγεται αδυναμία κριτικής σκέψης; Μέσω της ιστορίας μπορεί κανείς να αναζητήσει την αλήθεια, να προσδιορίσει την  αιτία πίσω από την αφορμή.

ΑΦΑΝΕΙΣ ΗΡΩΙΔΕΣ

Περίληψη:

Η ταινία αφηγείται τη ζωτικής σημασίας ιστορία μιας ελίτ ομάδας Αφρο-Αμερικανών γυναικών μαθηματικών της NASA, η οποία βοήθησε την Αμερική να κερδίσει τους αντιπάλους της στη Σοβιετική Ένωση στον αγώνα των διαστημικών αποστολών.

Υπόθεση:

Όλοι ξέρουμε για την αποστολή Apollo. Όλοι μπορούμε αμέσως να πούμε τα ονόματα των ατρόμητων αστροναυτών που πήγαν πρώτοι στο διάστημα: Τζον Γκλεν, Άλαν Σέπαρντ και Νιλ Άρμστρονγκ. Παρ’ όλα αυτά, η Κάθριν Τζόνσον, η Ντόροθι Βον και η Μαίρη Τζάκσον δεν είναι ονόματα που θα συναντήσει κανείς στα σχολικά βιβλία. Ακόμη χειρότερα, πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που γνωρίζουν την ύπαρξη και την επιστημονική παρακαταθήκη τους στην παγκόσμια ιστορία. 

Παραγωγή:Αμερικανική Σκηνοθεσία: Θίοντορ Μέλφι
Πρωταγωνιστούν:  Ταράτζι Π. Χένσον, Οκτάβια Σπένσερ, Τζανέλ Μόνα, Κέβιν Κόστνερ, Κίρστεν Ντανστ, Τζιμ Πάρσονς

Η γνώμη μας:

Η ταινία μάς φάνηκε αρκετά ενδιαφέρουσα. Είχε πολλά ηθικά διδάγματα και πιστεύουμε πως στις μέρες μας θα έπρεπε να προβάλλονται πιο συχνά ανάλογες ταινίες , γιατί παρόλο που η λευκή φυλή φαίνεται να έχει αποδεχθεί πλήρως την έγχρωμη, η αποδοχή αυτή, τις