ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΒΙΒΛΙΩΝ ΝΟ.2

                                                                                     της Δήμητρας Περγαντή

                                                          και της Μαρίας Τερέζας Ντε Ρόζα Παλμίνι

1)Πριν έρθεις εσύ

Η Λου Κλαρκ ξέρει ένα σωρό πράγματα. Ξέρει πόσα βήματα μπορεί να κάνει κάποιος για να διασχίσει την απόσταση που χωρίζει τη στάση του λεωφορείου από το πατρικό της. Ξέρει ότι απολαμβάνει τη δουλειά της και ότι πιθανότατα δεν είναι στ’ αλήθεια ερωτευμένη με το αγόρι της, τον Πάτρικ. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι πολύ σύντομα θα χάσει τη δουλειά της. Δεν ξέρει, επίσης, ότι όλα όσα ήξερε, τα οποία την έκαναν να νιώθει ισορροπημένη και λογική, πρόκειται να ανατραπούν και να αλλάξουν για πάντα.
Ο Γουίλ Τρέινορ ξέρει πολύ καλά ότι το ατύχημά του και η καταδίκη του σε ισόβια αναπηρία τού έχουν στερήσει κάθε ίχνος πάθους για ζωή. Ξέρει, ακόμα, ότι τα πάντα τού φαίνονται αδιάφορα, όπως επίσης με ποιον ακριβώς τρόπο θα βάλει ένα τέλος σε αυτή την ανυπόφορη φάρσα. Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι η Λου θα εισβάλει στη ζωή του σαν έκρηξη από χρώμα και φως. Δεν ξέρει ότι, άθελά της, αυτή η παράξενη γυναίκα θα κάμψει τις αντιστάσεις του.
Τελικά, κανένας από τους δύο δεν μπορεί να φανταστεί πόσο βαθιά θα είναι η αλλαγή που θα προκαλέσουν ο ένας στον άλλο, πόσο ανεξίτηλα θα σφραγίσει την ύπαρξη του καθενός η συνάντηση, η γνωριμία, ο έρωτάς τους.
                 
                                         

Πραγματικά από τα βιβλία που σου μένουν για πάντα και σου αλλάζουν τον τρόπο που σκέφτεσαι.... Εξαιρετικό!

 2)Σίγουρα θα αστειεύεστε, κύριε Φάινμαν
 Το βιβλίο -από τα δημοφιλέστερα σε πολλές χώρες του κόσμου- καταγράφει ανεκδοτολογικές διηγήσεις για πολλά και ποικίλα θέματα που συχνά δεν έχουν σχέση με τη φυσική. "Βλέπετε, πάντα ήθελα να κατανοώ τον κόσμο που μας περιβάλλει" λέει ο ίδιος. Και η κατανόηση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στους φυσικούς νόμους. Επιχειρείται και μέσω της καθημερινής εμπειρίας, με το πάθος ή την αναζήτηση της περιπέτειας, με τη βαθιά περιέργεια αλλά και τον αυτοσαρκασμό που χαρακτηρίζει αυτή την ιδιότυπη προσωπικότητα. Ο ίδιος δεν αισθάνεται κάποιο όριο σε όσα τον ενδιαφέρουν, και συνεπώς το θεματικό εύρος των μικρών ιστοριών που αποτυπώνονται στο βιβλίο μοιάζει ανεξάντλητο. Έτσι, ερευνά με επιτυχία τη συμπεριφορά του υγρού ηλίου, συνοδεύει όμως επίσης με το τύμπανο ένα μπαλέτο. Συζητά θέματα φυσικής με τον Αϊνστάιν ή τον Bohr, επιδιώκει όμως να συναντηθεί και με τον διάσημο χαρτoπαίκτη Nick the Greek. Ανανεώνει τη διδασκαλία της φυσικής, αλλά αποδεικνύεται εξίσου ικανός και ως διαρρήκτης χρηματοκιβωτίων που φυλάσσουν ατομικά μυστικά. "Το βιβλίο του Feynman είναι γοητευτικό όπως ο ίδιος" γράφει ο συνεργάτης
του Η. Bethe. "Ο αναγνώστης ίσως δεν θα ανακαλύψει διαβάζοντάς το ότι ο Feynman είναι ένας από τους μεγαλύτερους θεωρητικούς φυσικούς της εποχής. Θα διαπιστώσει όμως με ποιον τρόπο η άμεση προσέγγισή του στα πράγματα πρόσφερε χαρά στον ίδιο και σε όσους τον τριγύριζαν...

 

3)Το 5ο κύμα

Ξέρουν πώς σκεφτόμαστε. Ξέρουν πώς να μας σκοτώσουν. Μας έχουν πάρει όλα αυτά για τα οποία αξίζει να ζούμε. Τώρα έχουν έρθει για να πάρουν αυτά για τα οποία αξίζει να πεθάνουμε.

Όλα ξεκινούν με την εμφάνιση ενός εξωγήινου διαστημόπλοιου, το οποίο μπαίνει σε τροχιά γύρω από τη Γη. Οι άνθρωποι αρχικά το αντιμετωπίζουν με αμηχανία και συνωμοσιολογική διάθεση, μέχρι που αρχίζουν οι επιθέσεις κατά κύματα.
Το 1ο Κύμα είναι ένας ηλεκτρομαγνητικός παλμός που βυθίζει τον πλανήτη σε προβιομηχανικό χάος.
Το 2ο Κύμα είναι τεράστια παλιρροϊκά κύματα που εξαφανίζουν τις ακτογραμμές του πλανήτη.
Το 3ο Κύμα είναι ένας μεταδιδόμενος μέσω του αέρα ιός που σκοτώνει το 99% του πληθυσμού που έχει απομείνει.
Το 4ο Κύμα είναι πλάσματα με ανθρώπινη μορφή και εξωγήινη διάνοια, που βάζουν στο στόχαστρό τους τους ελάχιστους που έχουν απομείνει ζωντανοί.

Η Κάσσι τρέχει να ξεφύγει. Μόνη, σε έναν έρημο αυτοκινητόδρομο. Τα πλάσματα έχουν ανθρώπινο παρουσιαστικό και τριγυρίζουν στην ύπαιθρο σκοτώνοντας και σκορπίζοντας τον τρόμο. Η Κάσσι ξέρει πως ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει είναι να μείνει μόνη, ώσπου συναντάει τον Ίβαν Γουόκερ. Γοητευτικός και μυστηριώδης, ο Ίβαν ίσως είναι η μοναδική ελπίδα της για να σώσει τον αδελφό της – ή ακόμα και για να σωθεί η ίδια. Όμως η Κάσσι πρέπει να διαλέξει ανάμεσα στην εμπιστοσύνη και στην απελπισία, ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο. Θα τα παρατήσει ή θα υψώσει το ανάστημά της.

Καταπληκτικό βιβλίο! Δίνει στον αναγνώστη την δυνατότητα να ξεφύγει από την καθημερινή ρουτίνα μέσω της έντασης της περιπέτειας που προσφέρει.

Πηγή: http://www.public.gr/

Ειδικές ανάγκες: στερεοτυπικές αντιλήψεις και άνθρωποι με δύναμη ψυχής

 Της Ευρυδίκης Μπακαλίδου

 Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία παρά τις προόδους που έχει σημειώσει σε διάφορους τομείς, εξακολουθεί δυστυχώς να αντιμετωπίζει τα άτομα με ειδικές ανάγκες ως υποδεέστερα. Όσο πολιτισμένοι κι αν θέλουμε να θεωρούμαστε, δεν έχουμε καταφέρει να εξαλείψουμε τις στερεότυπες αντιλήψεις που υπάρχουν σήμερα και είναι ιδιαιτέρως έντονες. Ποιες εικόνες και ποια στερεότυπα έχει διαμορφώσει η ελληνική κοινωνία για τα άτομα με ειδικές ανάγκες;

Τα άτομα που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα σωματικής αναπηρίας ή διανοητικής διαταραχής- και κατ’ επέκταση εκπαίδευσης και προσαρμογής στα κοινωνικά δεδομένα -χαρακτηρίζονται ως ΑΜΕΑ. Η ελληνική κοινωνία δεν διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές έτσι ώστε να διευκολύνεται η προσπελασιμότητα των ΑΜΕΑ. Για παράδειγμα σε δημόσιους χώρους, όπως σχολεία και θέατρα, δεν υπάρχουν ειδικές ράμπες και ανελκυστήρες για την πρόσβαση των ατόμων με μόνιμα ή προσωρινά κινητικά προβλήματα. Έτσι στερούνται βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην εκπαίδευση και την ψυχαγωγία. Επομένως καταλήγουν να βρίσκονται κοινωνικά απομονωμένα. Παρόλο που στα πεζοδρόμια υπάρχουν ειδικές διαβάσεις για τυφλούς, οι υπόλοιποι άνθρωποι αποφασίζουν να σταθμεύσουν τα οχήματά τους πάνω σ’ αυτές τις ειδικές γραμμές, δυσκολεύοντας περισσότερο την μετακίνηση των ατόμων με αναπηρίες. Ακόμη και στους ειδικούς χώρους στάθμευσης των οχημάτων των ΑΜΕΑ πολύ συχνά ασυνείδητοι συμπολίτες μας τοποθετούν τα δικά τους οχήματα, δείχνοντας προκλητική αδιαφορία. Δυστυχώς η πολιτεία δεν έχει προβεί ακόμη σε κυρώσεις με στόχο να μειώσει τους παραβάτες.

Επιπλέον τα άτομα με ειδικές ανάγκες έρχονται αντιμέτωπα και με την ανεργία. Ποιος εργοδότης θα ήθελε ως υπάλληλο εργαζόμενο με προβλήματα ακοής ή όρασης; Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ακόμα κι αν επιθυμούν να τον προσλάβουν, στην πράξη κάτι τέτοιο είναι αδύνατο, διότι δεν διαθέτουν ούτε τις κατάλληλες υποδομές για την πρόσβασή τους στους χώρους αυτούς ούτε και την υποστηρικτική τεχνολογία. Κατά συνέπεια οι άνθρωποι με αναπηρία αντιμετωπίζονται ως άξιοι οίκτου, αφού δεν έχουν ίσες ευκαιρίες να μορφωθούν, να αποκατασταθούν επαγγελματικά , ακόμα και να μετακινηθούν. Συνεπώς το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο αντιμετωπίζει τα άτομα αυτά με μια φιλεύσπλαχνη στάση η οποία συχνά υποτιμά την προσωπικότητά τους. Όμως επί της ουσίας αυτή η στάση θα οδηγήσει σε ρατσιστικές συμπεριφορές, οι οποίες θα περιθωριοποιήσουν ακόμα περισσότερο τα άτομα αυτά.

Ωστόσο το γεγονός ότι έχουν διαμορφωθεί τέτοιες απόψεις δεν αποτρέπει τα άτομα με αναπηρίες να προσπαθούν να επιτύχουν τους στόχους τους. Έτσι συχνά αποτελούν πρότυπο για όλους μας, διότι μέσα από τις δυσκολίες που βιώνουν γίνονται πιο δυνατοί άνθρωποι, με ισχυρή αγωνιστική διάθεση. Δεν αποθαρρύνονται, προσπαθούν να διαπρέψουν σε όποιον τομέα ασχοληθούν, διαθέτοντας ψυχική δύναμη και απίστευτη θέληση για ζωή. Γι’ αυτό αναζητούν εναλλακτικές μορφές δραστηριοποίησης, όπως στον αθλητισμό με τους παραολυμπιακούς αγώνες, ή στην εργασία με την τηλεργασία. Με ήθος και αξιοπρέπεια μπορούν μόνοι τους να σταθούν στα πόδια τους και να κατακτήσουν τον αυτοσεβασμό και τον σεβασμό των άλλων.

Επομένως τα ίδια τα άτομα με αναπηρίες αποδεικνύουν ότι τα στερεότυπα μπορούν να καταρριφθούν και ότι δικαιούνται να αντιμετωπίζονται ως ισότιμα μέλη στην κοινωνία. Στη σύγχρονη κοινωνία τέτοιου είδους διακρίσεις δεν έχουν θέση και ας μην ξεχνάμε πως όλοι μας είναι πιθανό να αντιμετωπίσουμε προσωπικά κάποιες ειδικές ανάγκες εξαιτίας ενός ατυχήματος ή μιας ασθένειας. Ας συμπεριφερόμαστε λοιπόν, όπως θα περιμέναμε να μας συμπεριφέρονται σε ανάλογη περίπτωση.

ΣΑΣ ΠΡΟΣΚΑΛΟΥΜΕ...

Οι μαθητές του σχολείου μας Αργύρης Δημήτρης, Μαστρόκαλος Άρης, Μιχάλη Έλλη, Ξένου Μαρία και ο μαθητής Ορέστης Ματζαρλής απο το 2ο ΓΕΛ Κηφισιάς, μέλοι του συγκροτήματος <<APOPTOSIS>> σας προσκαλούν στο μουσικό φεστιβάλ που διοργανώνει η Ευαγγελική Σχολή Νέας Σμύρνης στις 16 Απριλίου.

Το φεστιβάλ ξεκινάει στις 18:00 ενω το μαθητικό μας συγκρότημα εμφανίζεται στις 22:20.

Σας περιμένουμε εκεί για να περάσουμε μια υπέροχη βραδιά με άφθονο φαγητό, ποτό και live ΜΟΥΣΙΚΗ!

Είσοδος: 5 ευρώ.
Διεύθυνση: Λέσβου 4, πλησίον Στάσης Τραμ.

Ο δρόμος προς την επαγγελματική επιτυχία

Θοδωρής Πετρόπουλος

Στις μέρες μας ένα μείζον ζήτημα που απασχολεί τους νέους είναι η εύστοχη επιλογή επαγγέλματος. Παράγοντες που εμποδίζουν αυτή τη διαδικασία είναι η κοινωνική και πολιτική κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, με κύριο πρόβλημα τα υψηλά ποσοστά ανεργίας που προκαλούν ανασφάλεια στους νέους. Ωστόσο οι νεαροί σε ηλικία άνθρωποι είναι από τη φύση τους δραστήριοι, εργατικοί και ικανοί, γεγονός που κρατά ζωντανό το όνειρο της επαγγελματικής επιτυχίας.

Κύριο προαπαιτούμενο για να μπορέσει κάποιος να βιώσει την επαγγελματική επιτυχία είναι η εύστοχη επιλογή επαγγέλματος. Πιο συγκεκριμένα, η επιλογή επαγγέλματος πρέπει να γίνεται κατά συνείδηση, δηλαδή το επάγγελμα πρέπει να ταιριάζει στα ενδιαφέροντα και τις δεξιότητες του ατόμου, να στηρίζεται στη δική του βούληση και να λάβει υπόψιν του τους υπόλοιπους εξωτερικούς παράγοντες. Όταν ο άνθρωπος βρει το επάγγελμα που πραγματικά του ταιριάζει, επόμενο είναι να απολαμβάνει τα οφέλη της εργασίας του, δηλαδή να παράγει έργο κατά έναν ευχάριστο για κείνον τρόπο, έτσι ώστε να του δίνονται κίνητρα για ακόμα αποτελεσματικότερη δουλειά αλλά και ευκαιρίες εξέλιξης.

Η εργασία ωστόσο είναι ίσως το σημαντικότερο κομμάτι της ζωής του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή, που σημαίνει ότι καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τη ζωή του, από το ωράριο ως τα ενδιαφέροντά του. Επομένως η επαγγελματική επιτυχία σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περιορίζεται στην εύστοχη επιλογή επαγγέλματος και στην ευχάριστη παραγωγή έργου.

Έτσι για να εξασφαλιστεί η επαγγελματική επιτυχία, πρέπει η εργασία να επιτρέπει στον άνθρωπο να επιτελεί και τις άλλες απαραίτητες για τη ζωή του δραστηριότητες και καθήκοντα. Δηλαδή, πρέπει να έχει περιθώριο για τα οικογενειακά του καθήκοντα και να έχει χρόνο να λειτουργήσει ήρεμα και υπεύθυνα ως πολίτης με γενικότερα ενδιαφέροντα, πέρα από τα καθαρά επαγγελματικά. Το σημα ντικότερο όμως είναι η εξασφάλιση ελεύθερου χρόνου και ειδικότερα ποιοτικού ελεύθερου χρόνου, ώστε να εμπλουτίζεται η ζωή του ανθρώπου και με πνευματικές δραστηριότητες ξεγνοιασιάς, χωρίς το άγχος της εργασίας. Έτσι μπορεί να ηρεμεί ο εργαζόμενος, να ξεφεύγει από τη ρουτίνα και να επιστρέφει στην εργασία του ξεκούραστος, κάτι που είναι καλό τόσο για τον ίδιο όσο και για την εργασία του. Επομένως, ένα ακόμα χαρακτηριστικό της επαγγελματικής επιτυχίας είναι και η εξασφάλιση της ποιότητας ζωής που ανατροφοδοτεί τη δημιουργικότητα του εργαζομένου.

Τέλος, σε ιδανικές ίσως για τις εργασιακές συνθήκες της εποχής καταστάσεις, ο εργαζόμενος να μπορεί σε έναν ικανοποιητικό βαθμό να καλύπτει το βιοποριστικό του πρόβλημα. Δηλαδή, να έχει τη δυνατότητα με τις οικονομικές απολαβές του να μπορεί να επιβιώσει ο ίδιος και η οικογένειά του, να μπορεί να εξοικονομήσει κάποια χρήματα αλλά και να μπορέσει να μπει στη θέση του καταναλωτή, αγοράζοντας δευτερεύουσας σημασίας αγαθά, ενισχύοντας με τη σειρά του τις επιχειρήσεις.

Συνοψίζοντας, επαγγελματική επιτυχία δε σημαίνει απαραίτητα και εξέλιξη του εργαζομένου σε υψηλόβαθμο στέλεχος. Επαγγελματική επιτυχία είναι η εύστοχη επιλογή επαγγέλματος, η εξέλιξη μέσα σ’ αυτό και η απόλαυση των απολαβών, είτε υλικών είτε πνευματικών, ενώ παράλληλα να υπάρχουν προϋποθέσεις για να γευθεί ο εργαζόμενος και τις υπόλοιπες χαρές της ζωής. 

Τέχνη και σχολείο

Δήμητρα Περγαντή

Από τα αρχαία κιόλας χρόνια η συμβολή της τέχνης στην ανθρώπινη πορεία είναι πολύτιμη και αναμφισβήτητη. Εντούτοις στη σημερινή εποχή λόγω κυρίως των κοινωνικών προβλημάτων, όπως η ανεργία και η οικονομική κρίση, που συνεχώς διογκώνονται, παρατηρείται μια έντονη απαξίωση προς την τέχνη και συχνά θεωρείται πολυτέλεια. Με αφορμή μάλιστα μια σχετική συζήτηση στην τάξη μας, κρίνω σκόπιμο να αναλύσω την προσφορά της τέχνης στους νέους, αλλά και το πώς μπορεί το σχολείο να ενδυναμώσει τη σχέση μας με την τέχνη.

Όπως είναι γνωστό, μέσω της τέχνης ο άνθρωπος μπορεί να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του, καθώς και να προβάλει τους προβληματισμούς και τις απόψεις του. Επιπλέον στην προσπάθειά μας να αποκωδικοποιήσουμε τα μηνύματα των έργων άλλων καλλιτεχνών, αφενός οξύνεται η κριτική μας ικανότητα και αφετέρου λαμβάνοντας ποικίλα ερεθίσματα αποκτούμε μια σφαιρική εικόνα της πραγματικότητας και διευρύνουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες. Κατ’ επέκταση, ερχόμενοι σε επαφή-μέσω της τέχνης- με τα προβλήματα που απασχολούν τους ανθρώπους, αποκτούμε συλλογική συνείδηση και άρα ευαισθητοποιούμαστε για όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μέσω της πολιτισμικής δημιουργίας εξάλλου διασώζονται σπουδαία έργα τέχνης κι έτσι επιτυγχάνεται η μετάδοση ιδεών, αξιών και γνώσεων από γενιά σε γενιά. Τελικά, μπορούμε να πούμε ότι η τέχνη έχει ρόλο παιδευτικό, αφού διαμορφώνει και μάλιστα αναβαθμίζει την αισθητική μας.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι παρά τις δυσκολίες που προβάλλει η σύγχρονη κοινωνία, τα μαθητικά χρόνια αποτελούν την περίοδο της εσωτερικής αναζήτησης. Η τέχνη, λοιπόν, έρχεται κι εδώ να προσφέρει την πολύτιμη αρωγή της. Απελευθερώνει τους νέους από την κυριαρχία της αυθεντίας και των τυποποιημένων ιδεών και κατ΄αυτόν τον τρόπο ο μαθητής χρησιμοποιεί τη φαντασία του και οξύνει την αντιληπτική του ικανότητα. Επιπλέον για πολλούς νέους η τέχνη αποτελεί ανεκτίμητο καταφύγιο από το υπερφορτωμένο πρόγραμμά τους κι έτσι τους δίνεται η δυνατότητα να ξεφύγουν, έστω για λίγο, από την πιεστική πραγματικότητα και το άγχος της καθημερινής ρουτίνας.

Παρόλα, λοιπόν, τα πολυάριθμα οφέλη που προσφέρει στους νέους η επαφή με την τέχνη, η αξιοποίησή της στα πλαίσια του σχολικού βίου είναι ακόμα εξαιρετικά χαμηλή. Είναι γνωστό, δυστυχώς, ότι το μάθημα των καλλιτεχνικών, καθώς και της μουσικής, θεωρούνται ήσσονος σημασίας στις τάξεις του Δημοτικού και του Γυμνασίου, πόσο μάλλον στο Λύκειο όπου παραλείπεται εντελώς. Έτσι ένα ουσιαστικό βήμα θα ήταν η αναβάθμιση των μαθημάτων αισθητικής αγωγής στο σχολείο και ιδιαίτερα στο Λύκειο. Αδήριτη είναι η ανάγκη δημιουργίας θεατρικών λεσχών, οργάνωσης διαγωνισμών διηγήματος ή ποίησης και συναυλιών ή αφιερωμάτων σε διάφορους καλλιτέχνες εντός του σχολείου. Όμως για την επίτευξη αυτών των εκδηλώσεων είναι απαραίτητη η εντατική επιμέλεια και συμβολή τόσο των μαθητών όσο και των εκπαιδευτικών.

Επιπρόσθετα στα πλαίσια ορισμένων μαθημάτων, όπως η Λογοτεχνία, η Ιστορία και η Φιλοσοφία, μια εξαίρετη ιδέα θα ήταν οι μαθητές να έρχονται σε επαφή με τον καλλιτεχνικό πλούτο της χώρας μας. Ο συνδυασμός του λογοτεχνικού θησαυρού με την ομορφιά των εικαστικών τεχνών θα δώσει στους μαθητές τη δυνατότητα να αποκομίσουν μοναδικά ερεθίσματα και να αυτοπραγματωθούν.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι η γνήσια τέχνη καλλιεργώντας αισθητικά και οξύνοντας τη φαντασία και την παρατηρητικότητα του νέου, όχι μόνο του διδάσκει την αξία και τον σεβασμό της πολιτισμικής μας κληρονομιάς, αλλά κυρίως τον προετοιμάζει έτσι ώστε να αντεπεξέλθει στην σκληρή πραγματικότητα της εμπορευματοποιημένης τέχνης στη σύγχρονη εποχή. Για όλους τους παραπάνω λόγους η αισθητική αγωγή δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη.