Επίσκεψη στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Kiss FM 92.9

Στα πλαίσια του προγράμματος "Ηλεκτρονική Σχολική Εφημερίδα" η δημοσιογραφική ομάδα του σχολείου μας στις 13/03/2017 επισκέφτηκε τον ραδιοφωνικό σταθμό Kiss FM 92.9 με σκοπό να γνωρίσουμε τον τελικά όχι και τόσο μακρινό κόσμο του ραδιοφώνου.

Φτάνοντας στο κτήριο όπου στεγάζεται ο σταθμός, αρχικά ξεναγηθήκαμε στον χώρο και έπειτα είχαμε τη χαρά να μάθουμε μερικά από τα μυστικά του επαγγέλματος από τον ραδιοφωνικό παραγωγό και υπεύθυνο δημοσίων σχέσεων του σταθμού κο Γιώργο Παπατριανταφύλλου, ο οποίος μας έλυσε απορίες για τα κριτήρια επιλογής των ραδιοφωνικών παραγωγών, των τραγουδιών που παίζουν και των φράσεων που χρησιμοποιούν, οι οποίες δεν είναι τυχαίες και επιλέγονται μετά από συστηματικές έρευνες. Στη συνέχεια, μας μίλησε η κα Ελένη Γκρίγκοβιτς, η οποία μας ενημέρωσε για τον τρόπο λειτουργίας του ειδησεογραφικού ραδιοφωνικού σταθμού Action Fm 104.6. Ύστερα μας δόθηκε η μοναδική ευκαιρία να συμμετέχουμε στη εκπομπή της ραδιοφωνικής παραγωγού κας Ελένης Νικολάου και να μιλήσουμε στον αέρα.

Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από τη συμμετοχή μας στην εκπομπή μέσα από το επόμενο βίντεο.

ΣΧΟΛΙΚΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΒΟΛΕΫ ΚΟΡΙΤΣΙΩΝ

Για άλλη μία χρονιά τα κορίτσια του 2ου Λυκείου Αλίμου συμμετείχαν στο σχολικό πρωτάθλημα Βόλεϋ που έλαβε χώρα στο γήπεδο του Αγίου Δημητρίου.

Οι αγώνες:

20/02/2017: 1ο Λύκειο Αργυρούπολης - 2ο Λύκειο Αλίμου: 0-2
24/02/2017: Εκπαιδευτήρια Μαλλιάρα - 2ο Λύκειο Αλίμου: 0-2
02/03/2017: 2ο Λύκειο Αλίμου - 4ο Λύκειο Γλυφάδας: 2-0
06/03/2017: 3ο Λύκειο Γλυφάδας - 2ο Λύκειο Αλίμου: 1-2
08/03/2017: 3ο Λύκειο Αγίου Δημητρίου - 2ο Λύκειο Αλίμου: 2-0

Τα κορίτσιά μας ξεκίνησαν δυναμικά το πρωτάθλημα, πράγμα που επιβεβαιώνεται από τις καθαρές νίκες με 2-0 που πραγματοποίησαν. Ωστόσο, η έλλειψη προπονήσεων λόγω του πιεστικού προγράμματος της 3ης Λυκείου (5 από τις 6 βασικές παίκτριες βρίσκονται σε διαδικασία Πανελληνίων), φάνηκε να επηρεάζει την αγωνιστική διάθεση των αθλητριών σε πιο απαιτητικούς αγώνες. Έτσι, το 2ο Λύκειο Αλίμου γνώρισε την ήττα απέναντι στο 3ο Λύκειο Αγίου Δημητρίου, στον τελικό του Α' Ομίλου και κατέκτησε την 3η θέση στην Περιφέρεια Δ' Αθήνας.

Οι αθλήτριές μας:

• Στεφανία Παπαχατζή
• Ελένη Καραμπάγια
• Ιωάννα Παλαδά
• Κωνσταντίνα Ζουμπούκου
• Κωνσταντίνα Γιατρά
• Νεφέλη Κομνηνού
• Αδαμαντία Νικολάου
• Αφροδίτη Βογιατζάκη
• Γρηγορία Λουράντου
• Νάσια Τσακίρη
• Ιωάννα Ανδριοπούλου
• Ελένη Κρητικού
• Αλεξία Σίμα

Τέλος, είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι ένα μεγάλο ευχαριστώ αξίζει στη γυμνάστρια του σχολείου μας, κα. Φώκου Παγώνα, τόσο για τη βοήθεια και την εμπιστοσύνη που έδειξε, όσο και για την υποστήριξη.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ... ή μήπως όχι;

            

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Φαινομενικά, είναι μια μέρα κινητοποιήσεων σε όλο τον κόσμο για την υποστήριξη της ισότητας των γυναικών στην κοινωνία.

Παρόλα αυτά, παρά την καθιέρωση νόμων, έστω και καθυστερημένα, η ισότητα των δυο φύλων, εξακολουθεί να παραμένει αμφιλεγόμενη. Οι γυναίκες δεν συμμετέχουν στην αγορά εργασίας στον ίδιο βαθμό με τους άνδρες. Μέσω ερευνών που έχουν διεξαχθεί, έχει παρατηρηθεί ότι το ποσοστό των εργαζόμενων γυναικών που εργάζονται με πλήρη απασχόληση, ανέρχεται στο 43%, ενώ στους άνδρες αγγίζει το 64%. Είναι εμφανής η διαφορά στον τομέα της εργασίας. Οι γυναίκες δεν κατακτούν θέσεις εργασίας υψηλής ευθύνης (στέλεχος, διευθύντρια επιχείρησης, κλπ). Υπάρχει προκατάληψη ότι μία γυναίκα πρέπει να ασχοληθεί με την οικογένεια και σε ορισμένες περιπτώσει εξ ολοκλήρου με αυτή. Αυτό την εμποδίζει, λόγω των ευθυνών της, να αποδώσει στο μέγιστο στη δουλειά της. Εξαιτίας αυτού, αναδεικνύεται ο άνδρας ως ο καταλληλότερος, για να αντεπεξέλθει στα καθήκοντα της εργασίας του, άρα και η επαγγελματική του ανέλιξη είναι πιο σίγουρη.

Στη σημερινή πολυπολιτισμική κοινωνία, ο ρόλος της γυναίκας μέσα στην οικογένεια γίνεται όλο και πιο πολύπλοκος, όλο και πιο δύσκολος. Στην διπλή της ιδιότητα ως γυναίκας και συζύγου έχει προστεθεί από τον προηγούμενο αιώνα και η ιδιότητα της εργαζομένης, ενώ η κύρια αποστολή της ως μητέρα, έγινε ακόμα πιο απαιτητική. Εκτός από τον παραδοσιακό της ρόλο, δηλαδή ανατροφή και διαπαιδαγώγηση των παιδιών και τις γενικότερες υποχρεώσεις του σπιτιού, συνεισφέρει πλέον και στο εισόδημα του νοικοκυριού. Ο άντρας αν και χάνει σε μεγάλο βαθμό τον ρόλο του στυλοβάτη, η γυναίκα λαμβάνει ακόμη περισσότερες υποχρεώσεις που την εξαντλούν ψυχολογικά αλλά και συναισθηματικά.

Δυστυχώς ακόμα και σήμερα σε πολλές χώρες ασκείται βία στις γυναίκες. Ο όρος «βία κατά των γυναικών» περιλαμβάνει κάθε πράξη βίας που στηρίζεται στο φύλο και έχει ως αποτέλεσμα ή είναι δυνατό να έχει ως αποτέλεσμα, την σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο για τις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών τέτοιων πράξεων, τον εξαναγκασμό ή την αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας είτε αυτό προκύπτει στη δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή. Μία στις πέντε γυναίκες παγκοσμίως πέφτει καθημερινά θύμα κάποιας μορφής κακοποίησης. Κάθε μέρα 14 γυναίκες θανατώνονται από γονείς ή συγγενείς, επειδή πρόδωσαν την οικογένειά τους. Στις ΗΠΑ μία γυναίκα κακοποιείται κάθε εννιά λεπτά. Στη Σουηδία μία γυναίκα κακοποιείται μέχρι θανάτου κάθε δέκα μέρες. Στη Μ. Βρετανία μία γυναίκα δολοφονείται κάθε τρεις μέρες. Στην Ινδία το 40% των παντρεμένων γυναικών ξυλοκοπείται, ενώ 5.000 γυναίκες πεθαίνουν ετησίως στον βωμό των προκαταλήψεων. Στην Αίγυπτο το 35% των γυναικών κακοποιούνται καθημερινά από τον σύζυγό τους. Στο Πακιστάν, το 1997 θανατώθηκαν περισσότερες από 300 γυναίκες για λόγους τιμής. Στο Μπαγκλαντές είναι νομικά κατοχυρωμένο το να ρίχνει κάποιος οξύ στο πρόσωπο μιας γυναίκας. Όμως οι πραγματικοί αριθμοί παραμένουν άγνωστοι. Τα στοιχεία αυτά βασίζονται μόνο στις επίσημες καταγγελίες.

Βέβαια, δεν είναι και λίγα τα φαινόμενα στη χώρα μας, καθώς ακόμα και σε μία κοινωνία που θεωρείται δημοκρατική το ανθρώπινο δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητας καταπατάται. Τα φαινόμενα βίας από συντρόφους αυξάνονται απειλητικά. Το λυπηρότερο όμως είναι ο αυξανόμενος αριθμός κακοποίησης ανήλικων, κυρίως κοριτσιών, είτε πέφτοντας θύματα βιασμού είτε ενδοοικογενειακής βίας.

Φρίκη στις Σέρρες: 38χρονος βίαζε την ανήλικη ανιψιά του

Φρικιαστικό: Βίασε 12χρονη και την πέταξε σε ορυχείο βάθους 100 μέτρων

Συγκλονιστική ιστορία βιασμού ανήλικης κοπέλας από τους γονείς της επί 15 χρόνια

Σοκ στη Ζάκυνθο: Βίαζε κοριτσάκια παριστάνοντας τη γυναίκα στο ίντερνετ

Φρίκη: Οδηγός ταξί βίαζε κατ' εξακολούθηση 8χρονο κορίτσι

Άγριος ξυλοδαρμός και βιασμός γυναίκας στα Πετράλωνα

Φρικτός βιασμός γυναίκας από άστεγο σε δημόσιες τουαλέτες

Το ρωσικό κοινοβούλιο ενέκρινε με συντριπτική πλειοψηφία τροπολογία με βάση την οποία μειώνονται οι ποινές που προβλέπονται για κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, προκαλώντας την αντίδραση οργανώσεων προάσπισης των δικαιωμάτων των γυναικών που φοβούνται ότι με τον τρόπο αυτό θα ενθαρρυνθεί η οικογενειακή βία.

Κάθε χρόνο έως και 14.000 γυναίκες πεθαίνουν στη Ρωσία από τα χέρια των συζύγων τους ή άλλων συγγενών, σύμφωνα με έκθεση των Ηνωμένων Εθνών που δημοσιεύθηκε το 2010.

Αυτά είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα που έχουν καταγραφεί και έχουν ειπωθεί από τα ίδια τα θύματα. Υπάρχουν εκατοντάδες ακόμα βιασμένα κορίτσια αλλά και γυναίκες που δεν έχουν καταφέρει να ξεφύγουν από αυτόν τον φαύλο κύκλο. Συνακόλουθο σε πολλές περιπτώσεις είναι οι κοπέλες που έχουν υποστεί τέτοια ψυχολογικά τραύματα, να πάρουν λάθος αποφάσεις οι οποίες δρουν καταλυτικά για τη ζωή τους: trafficking.

«Η πιο μεγάλη μπίζνα είναι το μ***ι», μου είχε πει παλιά ένας νταβατζής κι έχει δίκιο: 600 εκατ. ευρώ εκτιμάται ότι είναι ο ετήσιος τζίρος από την πορνεία στην Ελλάδα».

«Το καινούργιο φαινόμενο είναι νέα κορίτσια μετά την έξοδό τους από το κλαμπ να σου προσφέρουν ένα γρήγορο, με αντάλλαγμα την κούρσα», λέει ο Μ.Χ. Είναι ταξιτζής εδώ και 15 χρόνια και εξυπηρετεί κυρίως τουρίστες που θέλουν να γνωρίσουν τα ενδότερα της νυχτερινής Αθήνας. «Δεν είναι επαγγελματίες, είναι μικρά παιδιά που δεν θεωρούν και τόσο κακό να σου κάτσουν για τα 20 ευρώ που έχει η κούρσα».

«Έχουμε φτάσει στο σημείο οι γυναίκες να εκδίδονται ακόμα και για μια τυρόπιτα. Οταν η άλλη έχει να φάει δυο μέρες, τι θα κάνει; Συνήθως το μεροκάματό τους είναι στα 15 ευρώ και, για να το βγάλουν, χρειάζεται να περάσουν από πάνω τους 6-8 πελάτες στο πεζοδρόμιο ή 20 στο μπαρ».

Είναι ευθύνη όλων μας λοιπόν να αγωνιστούμε για την εξασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας των γυναικών, όχι μόνο στις 8 Μαρτίου αλλά καθημερινά.

Επιμέλεια: Γιολάντα Πεμάι

Ελένη Μιχαηλία Στουγγιώτη

Θεατρική παράσταση: «Ρωμαίος και Ιουλιέττα για δύο»

Στις 15/2/2017 H A΄και B΄τάξη του σχολείου μας παρακολούθησαν την θεατρική παράσταση «Ρωμαίος και Ιουλιέττα για δύο». Μοναδικά δημιουργικό θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το έργο, το οποίο με ελάχιστη σκηνική βοήθεια αλλά αξιοθαύμαστη φαντασία κατάφερε να μας κεντρίσει το ενδιαφέρον ως μαθητές. Χωρίς να ξεφεύγει από τον ιστορικό του χαρακτήρα, προσφέρει γερή δόση γέλιου αλλά και συγκίνησης και δεν παραλείπει την πραγμάτευση θεμάτων της σημερινής πραγματικότητας. Οι τρεις ηθοποιοί, ταλαντούχοι και αεικίνητοι, δίνουν συναρπαστικές ερμηνείες. Η παράσταση θα μπορούσε να παρακολουθηθεί από νεαρές ηλικίες λόγω της πληθώρας των μοντέρνων εκφράσεων.

Η μαθήτρια της A΄τάξης του σχολείου,

Καλύβα Δέσποινα.

Συνέντευξη από τον χρυσό παραολυμπιονίκη της άρσης βαρών κ. Παύλο Μάμαλο.

·           

      Είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με έναν χρυσό παραολυμπιονίκη της άρσης βαρών, τον κύριο Παύλο Μάμαλο, ο οποίος πολύ πρόθυμα απάντησε στις ερωτήσεις μας.

·       Μπορείτε να μας πείτε λίγα πράγματα σχετικά με την αναπηρία σας;

Πέντε χρονών έπαθα πολιομυελίτιδα, πήγαινα σχολείο και δεν με έκαναν παρέα οι συμμαθητές μου. Πετάγανε από τον δεύτερο όροφο την τσάντα στο κεφάλι μου και όταν πήγαιναν εκδρομή, με άφηναν με την καθαρίστρια στο κυλικείο, να κάθομαι και να τους περιμένω να γυρίσουν. Εγώ κρατούσα μέσα μου τα συναισθήματά μου, μέχρι που στην έκτη δημοτικού μίλησα στους γονείς μου, λέγοντάς τους πως δεν μπορούσα άλλο να πηγαίνω σχολείο. Αφού ο πατέρας μου μίλησε με τους καθηγητές μου, μου αγόρασε έναν από τους πρώτους υπολογιστές που κυκλοφορούσαν τότε στην Ελλάδα και προσέλαβαν και μια καθηγήτρια που μου έμαθε στο σπίτι γράψιμο, ανάγνωση και χρήση υπολογιστών. Σε μια ολυμπιακή προετοιμασία του 2007- 2008 ενώ  ήμουν εν όψει του αγώνα, ανακάλυψα το σχολείο δεύτερης ευκαιρίας, το οποίο και τελείωσα. Το πρόγραμμά  μου τότε περιλάμβανε πρωί προπόνηση, μεσημέρι σχολείο, και απόγευμα ξανά προπόνηση. Δεν με έβλεπε κανείς, ούτε οι συμμαθητές μου, ούτε οι συναθλητές μου, μόνο ο προπονητής μου για λίγα πράγματα. Τα κατάφερα, λοιπόν, παίρνοντας το απολυτήριο και μπορώ να πω ότι είμαι ευτυχισμένος. 

       

      Πώς αποφασίσατε να πάρετε μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

Όταν πρωτοξεκίνησα πήγαινα σε ένα ιδιωτικό γυμναστήριο, έκανα προπόνηση και μου έλεγε ο ιδιοκτήτης του γυμναστηρίου:  ''Δεν είσαι για εδώ, είσαι για άλλα σαλόνια.'', οπότε εγώ νόμιζα ότι δεν ήθελε να προπονηθώ στο γυμναστήριό του. Μετά όμως εκείνος ξεκαθάρισε ότι υπάρχει μια πιθανότητα να ασχοληθώ με ένα από τα δεκαεννέα παραολυμπιακά αθλήματα, την άρση βαρών. Αφού λοιπόν με προετοιμάσαν, δοκιμάστηκα και τους άρεσα. Πήγα και έριξα σφαίρα, δε μου άρεσε, αλλά με κέρδισε η άρση βαρών. Και έτσι δέθηκα με τα βάρη και ασχολήθηκα με αυτά.

·     Αντιμετωπίσατε κάποια εμπόδια κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας σας;

Όσον αφορά την προπόνηση όχι, μιας και είχα συνηθίσει στο γυμναστήριο με τα όργανα, χρησιμοποιώντας μόνο πάγκο, μπάρα και κιλά. Απλώς το άθλημα αυτό είναι δυναμικό, μυϊκό άθλημα, θέλει πολλή προσοχή, πολλή πειθαρχία, να μην τραυματιστείς.

 Σκεφτήκατε ποτέ να τα παρατήσετε; Αντιμετωπίσατε κάποια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο;

Εντάξει, φυσιολογικά, όπως όλος ο κόσμος αντιμετώπιζα κι εγώ κάποια προσωπικά προβλήματα, αλλά εκεί που πάω να σταματήσω, λέω όχι, θα συνεχίσω. Αν κάθε φορά που περνούσαμε προβλήματα στη ζωή μας τα παρατούσαμε, τότε χαθήκαμε. Το σημαντικό είναι να κοιτάμε μπροστά στη ζωή μας, να συνεχίζουμε.

·         

       Είχατε κάποια άτομα από το στενότερο περιβάλλον σας, τα οποία σας υποστήριξαν;

Φυσιολογικά η μητέρα μου που ήταν δίπλα μου, καθώς και  τα αδέρφια μου και τα ανίψια μου. Αυτούς τους ανθρώπους έχω δίπλα μου να μου μιλάνε, να με ενθαρρύνουν και να με ωθούν να συνεχίζω.

·     Σας αναγνωρίζουν οι άνθρωποι στην καθημερινότητά σας και πώς το αντιμετωπίζετε;

Εγώ σαν αθλητής είμαι απλός άνθρωπος. Έρχομαι από φτωχή οικογένεια. Μπήκα στον αθλητισμό και τον αγαπάω πάρα πολύ. Μάλιστα χαίρομαι για εσάς που είστε μαθητές στα σχολεία, που ενδιαφέρεστε για το ποιος είναι ο παραολυμπινίκης που εκπροσωπεί τη χώρα μας. Διότι εμείς όταν πάμε να εκπροσωπήσουμε τη χώρα μας,  δίνουμε έναν όρκο, ορκιζόμαστε στη σημαία και μας αρέσει που εκπροσωπούμε την πατρίδα μας σε όλο τον αθλητισμό από τη μια μέχρι την άλλη άκρη της γης. Για να καταφέρουμε να πάρουμε αυτό που λέγεται ολυμπιακό μετάλλιο, κλεινόμαστε τέσσερα χρόνια σε ένα γυμναστήριο, έχοντας και πρωί και απόγευμα προπόνηση. Στερούμαστε τα πάντα. Δεν βλέπουμε τους φίλους μας, την οικογένειά μας. Πρωί προπόνηση, το μεσημέρι ξεκούραση και το απόγευμα ξανά προπόνηση. Το θέμα είναι να αγαπάς το άθλημα και να το ακολουθείς. Εμείς, οι αθλητές, είμαστε απλοί πολίτες, απλά παιδιά. Μας αρέσει που  στα σχολεία ενδιαφέρεστε για μας, που σας δίνουμε συνεντεύξεις, που θέλετε να μάθετε τι σημαίνει αθλητισμός, ολυμπισμός και μας χαρίζετε χαρά, ευτυχία και ζωή. Ειδικά επειδή εσείς θα είστε οι αυριανοί πρωταθλητές,οι  ολυμπιονίκες.

·     Έχετε κάποια συμβουλή για τους νέους, για την πραγματοποίηση των ονείρων τους;

Να μην παρατήσετε τα όνειρά σας, οποιαδήποτε και αν είναι αυτά. Να  κυνηγήσετε τον στόχο σας, ακούγοντας πάντα τους γονείς σας, τους καθηγητές σας και θα δείτε ότι με τον καιρό θα τον πετύχετε. Χρειάζεται υπομονή και αντοχή, χωρίς άγχος και στρες.

 Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας με τον προπονητή σας;

Τον προπονητή μου τον γνώρισα το 2003. Καθώς έβλεπε πως σήκωνα 177,5 κιλά σε προπονήσεις και πως είχα επιτυχίες σε αγώνες, με επέλεξε και στάθηκε δίπλα μου. Εγώ έχω αναδειχθεί ως καλύτερος αθλητής της Ελλάδας, καλύτερος αθλητής όλου του κόσμου και καλύτερος Ευρωπαίος αθλητής. Επειδή λοιπόν χτυπάω στα ίσα και δεν φοβάμαι, με σέβεται όλος ο κόσμος, και οι Μουσουλμάνοι και οι Ευρωπαίοι και όλοι, ανεξαρτήτως θρησκείας. Διότι εγώ δεν κοιτάω την καταγωγή του άλλου, αλλά εκπροσωπώ τη χώρα μου και για αυτό με σέβονται. Εγώ δεν κρίνω κανέναν ανάλογα με τη θρησκεία και βλέπω τον άλλο σαν αντίπαλο μόνο κατά τη διάρκεια του αγώνα, ούτε πριν, αλλά ούτε και μετά. 

·     Πώς αισθανθήκατε όταν πήρατε το χρυσό μετάλλιο;

Κατ' αρχάς μια τόσο μεγάλη διοργάνωση, όπως οι Ολυμπιακοί Αγώνες, είναι για εμάς μια γιορτή.  Ειδικά εγώ, λόγω του ότι είμαι Βετεράνος, έχοντας περάσει τέσσερις Ολυμπιάδες στη ζωή μου(Αθήνα, Πεκίνο, Λονδίνο, Ρίο), ποτέ δεν σκέφτομαι να πάω στους Ολυμπιακούς Αγώνες, να πάρω το χρυσό μετάλλιο. Σκέφτομαι να κάνω σωστά την προσπάθειά μου, κατά τη διάρκεια του αγώνα, να δείξω το είδος της  επίδοσης που αξίζει να δει ο κόσμος. Όταν λοιπόν ουρλιάζω τη στιγμή που έχω τα χέρια ψηλά, εκείνη τη στιγμή βγαίνει από μέσα μου όλη η κούραση,  το στρες, η πίεση που έχω μέσα μου.  Και όταν βλέπω ότι λαμβάνεται ως έγκυρη η προσπάθειά μου, τότε νιώθω χαρά και ευτυχία. Όσο για το μετάλλιο, με αγκαλιάζει ο προπονητής μου, ενώ εγώ δεν ξέρω αν έχω πάρει μετάλλιο, και  μου ψιθυρίζει ''Μπράβο, αγόρι μου, τα πήγαμε καλά, πήραμε χρυσό μετάλλιο.'' Εγώ τότε φωνάζω, χαίρομαι, χωρίς όμως να το έχω συνειδητοποιήσει ακόμα. Αφού με παίρνουν λίγο στο πλάι, μου δίνουν νερό και εγώ προσπαθώ να ηρεμήσω, καθώς το σώμα βρίσκεται σε πλήρη ένταση, ώστε να μπορώ στη συνέχεια να μιλήσω στους δημοσιογράφους και στον προπονητή. Αφού λοιπόν ηρεμήσω και μου λένε ότι πήρα το μετάλλιο, τότε φυσικά κλαίω από χαρά, από ευτυχία που θα φέρω το μετάλλιο στη χώρα μου. Τη στιγμή που σου φοράνε το μετάλλιο, τότε παγώνει το σώμα σου, καθώς σκέφτεσαι ότι τέσσερα χρόνια κούρασης, πόνου, κλάματος ανταμείβονται τώρα και όταν βλέπεις την ελληνική σημαία και ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος, τότε καταρρέεις τελείως. Μετά παίρνεις φυσικά τηλέφωνο τους γονείς σου,  ανακοινώνοντας τη νίκη.

·     Έχετε απογοητευτεί ποτέ σας, όσον αφορά κάποιον αγώνα;

Όχι,  σε αγώνα δεν έχω απογοητευτεί. Βέβαια είχα σπάσει το 2013 την κλείδα στον ώμο μου και τότε ήταν που πήγα να απογοητευτώ.  Θα έμενα έξω για έξι μήνες  και θα έχανα το πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα που γινόταν τότε στη Ρωσία. Μέχρι και οι γιατροί μου είπαν πως έπρεπε να σταματήσω για ένα χρονικό διάστημα, αλλά εγώ είπα όχι, θα αγωνιστώ, θα υπογράψω με δικιά μου ευθύνη στο νοσοκομείο. Βγήκα λοιπόν και έκανα προπόνηση μόνος μου και αφού δυνάμωσα το χέρι μου, πήγα στη Ρωσία, σήκωσα 225 κιλά και πήρα δύο χάλκινα μετάλλια.  Πριν βγω στον αγώνα, μου είπε ο γιατρός ότι έπρεπε να μου κάνει ένεση για να μην πονάω, αλλά εγώ αρνήθηκα και ζήτησα μόνο τη χρήση αλοιφών. Κάποια στιγμή βγήκε ο συγκεκριμένος γιατρός στο μεγάφωνο και είπε "Αυτός ο αθλητής διαγωνίζεται σήμερα με σπασμένη κλείδα ώμου, εκπροσωπώντας την Ελλάδα". Τότε είδα για πρώτη φορά να σηκώνεται ένα ολόκληρο  στάδιο, χειροκροτώντας βαθιά συγκινημένο. Είναι σημαντικό να τονίσω ότι ένας αθλητής, που έχει περάσει τόσα πολλά, που έχει διαγωνιστεί σε τόσα πρωταθλήματα και έχει προσφέρει τόσα στη χώρα του, δεν θέλει να παρατήσει την καριέρα του. Εγώ προσωπικά θα ήθελα να σταματήσω την καριέρα μου το 2020 στο Τόκιο. Μέχρι τότε ελπίζω να μην τύχει τίποτα σοβαρό στην υγεία μου. Ευελπιστώ να είμαι καλά και να συνεχίσω να προσφέρω. Επίσης θα ήθελα να βρω δύο καλά παιδιά, να τα προπονήσω και να τα κάνω Ολυμπιονίκες ή Παραολυμπιονίκες, ώστε να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα. 

Τη συνέντευξη επιμελήθηκαν: 

Διαμαντοπούλου Αθανασία

Κορωναίου Άννα-Λάουρα

Μπακαλίδου Ευρυδίκη